سخنانى جامع از رسول اكرم حضرت محمد (صلى الله عليه و آله و سلم):

قرآن درمان (دردهاى بشر) است.

دعا حقيقت عبادت است. قرض، ذلت است.

تدبير، نصف معاش است.

دوستى با مردم، نصف عقل است

. غصه، نصف پيرى است.

نيكو سؤال كردن، نصف علم است.

كمى عائله، ثروتى است.

سلام، قبل از گفتار است.

شير، اخلاق را عوض ميكند،

بركت، با پيران است

. ملاك (خوبى و بدى) هر كار، سرانجام آن است.

ملاك دين، پرهيزگارى، (و اجتناب از گناه) است.

ترس از خدا، سرآمد هر حكمتى است.

تقوى، شريفترين عمل است.

تأخير بدهكار توانگر، ظلم است.

گدايى توانگر، آتش است. ذكر نعمتهاى خدا، شكر است

. انتظار فرج - بوسيله صبر - عبادت است.

روزه، سپر (آتش) است.

مدارا، سرآمد حكمتهاست.

حكمت، گمشدهى حكيمان است

. كردار نيكو، خوش خويى است.

جوانى، شعبهاى از ديوانگى است.

زنان، دامهاى شيطاناند

. شراب، سر جمع گناهان است.

زنا، موجب تنگدستى است.

زناى چشم، نگاه است.

تب، قسمت مؤمن از آتش جهنم است.

قناعت، سرمايهى تمام نشدنى است.

امانت، روزى را جلب مىكند.

خيانت، موجب فقر است.

خواب صبح، مانع روزى است.

عمامه، تاج فرشتگان است.

حيا، سر تا پا خيز است.

حيا جز خير ثمرى ندارد.

مسجد، خانه پرهيزگاران است.

آفت علم، فراموشى است.

آفت سخن، دروغ است.

آفت خرد، سفاهت است.

آفت عبادت، سستى است.

آفت شجاعت، ستم است

. آفت سخاوت، منت است.

آفت زيبائى، خودپسندى و كبر است.

آفت حسب و نسب، افتخار كردن است

. آفت دين، هواپرستى است.

خوشبخت آن است كه، از سرگذشت ديگران پند گيرد.

كفاره گناه، پشيمانى است.

نماز جمعه، حج مستمندان است.

حج جهاد هر ناتوان است.

طلب مال حلال، جهاد است.

دريغ داشتن علم، جايز نيست.

حاضر چيزهايى مىبيند كه غايب نمىبيند.

دلال خير، مثل فاعل خير است.

هر كار نيكى، صدقه است.

مداراى با مردم، صدقه است.

حرف خوش، صدقه است.

آنچه در راه حفظ آبرو مصرف شود، ثواب صدقه دارد.

صدقه به خويشاوند هم صدقه است، هم صله رحم.

صدقه، از مرگ بد جلوگير است.

صدقهى نهان، غضب خدا را خاموش كند

. صله رحم، عمر را زياد كند.

كارهاى نيك، از مرگهاى بد جلوگير است.

صدقه، آتش گناه را فرو نشاند، چنان كه آب آتش را.

آن كه در صدقه (از حدود) تجاوز كند، مثل كسى است كه منع تصدق كند.

توبه كننده با بى گناه يكسان است.

ظلم، تاريكى قيامت است. خنده، دل را مىميراند.

سيراب كردن هر جگر سوخته، اجر دارد.

علما (ى عامل) در ميان خلق، امين خدايند.

سرآمد حكمتها، ترس از خداست.

بهشت، زير قدم مادران است.

دعاى بين اذان و اقامه رد نمىشود.

كسب حلال نيز واجب است (اما) پس از واجبات اوليه.

زنى كه خرجش از همه زنان كمتر باشد، بركتش از همه بيشتر است.

مؤمن، آئينهى مؤمن است.

مؤمن، برادر مؤمن است.

منبع :کتاب نصایح